Arquivo | Artigos RSS feed for this section

Europa admite a trámite a causa do Galiñeiro

22 Mar

Ante a actuación da Consellería do Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas de deixar fóra da Proposta de ampliación da Rede Natura 2000 de Galicia, unha vez máis, a Serra do Galiñeiro, A Plataforma pola protección desta Serra acaba de presentar alegacións a este documento.

Cómpre sinalar que a serra do Galiñeiro se encadra dentro do grupo das denominadas Serras Litorais e que este grupo de sistemas montañosos está a sofrer de maneira particular o abandono da Administración, pois á excepción do monte Pindo e de certas áreas moi reducidas da serra da Groba, estas serras continuarán fóra da rede ecolóxica Natura 2000.

O Parque Natural do Monte Aloia non experimenta ningún incremento na súa superficie con esta proposta de ampliación da rede Natura 2000 de Galicia, e como consecuencia disto, a práctica totalidade da serra do Galiñeiro continúa excluída da citada rede.

Os hábitats naturais e as especies que deberían motivar a declaración dun espazo natural como Lugar de Importancia Comunitaria (LIC) están escasamente representados no interior do Parque Natural do Monte Aloia, de feito, a práctica totalidade do parque está ocupada por repoboacións de especies exóticas, que non teñen a consideración de hábitats de interese comunitario. Este Parque Natural presenta outro tipo de valores naturais, como son o seu atractivo paisaxístico, a singularidade do seu temperán proceso de reforestación, ou un progresivo aumento da súa calidade ambiental, derivado da súa xestión como espazo protexido, pero contrariamente ao que sucede no monte Aloia, as cotas altas da serra do Galiñeiro si están ocupadas maioritariamente por hábitats de interese comunitario.

A Plataforma considera que coa delimitación da superficie do novo LIC non só se preservarían os hábitats, a fauna e flora de especial interese no Galiñeiro, senón que os valores ambientais deste Parque Natural se verían aumentados e protexidos por unha área de amortecemento fronte aos impactos que a serra sofre a cotío dende hai décadas.

A natureza predominantemente pétrea que caracteriza os relevos dominantes da serra do Galiñeiro ten a súa correspondencia vexetal nun amplo abano de comunidades florísticas onde se entrecruzan as influencias bioclimáticas atlántica e mediterránea. Nesta serra existe un elevado número de endemismos ibéricos, moitos deles ligados precisamente a ambientes áridos, ou que buscan a protección que lles procuran os abrigos rochosos. Tamén nos humedais da serra, como regatos e turbeiras, ou nas fragas caducifolias encontramos especies endémicas. As  turbeiras de fondo de val e de ladeira, que son hábitats de interese comunitario, teñen representación por exemplo no Monte das Moutas en Prado, Gondomar.

Con esta actuación da Xunta queda desprotexida unha importante poboación dunha especie florística e ata de unha ducia de especies faunísticas, algunhas delas catalogadas como endemismos galego-portugueses, e moitas delas catalogadas como endemismos ibéricos; indo así contra a lexislación Comunitaria Europea.

Así mesmo coa exclusión da serra do Galiñeiro da rede Natura queda tamén desprotexida unha importante poboación de cabalos en réxime de liberdade, o cabalo autóctono que recibe a denominación oficial de “Cabalo de Pura Raza Galega” e está incluído no “Grupo de Razas Autóctonas en Perigo de Extinción”. A poboación de cabalos en réxime de liberdade que habita na serra do Galiñeiro forma, conxuntamente cos cabalos da serra da Groba, unha das máis importantes poboacións galegas de cabalo de monte, e as dúas poboacións  unidas a través dun corredor montañoso, exercen o papel de especie clave no mantenemento dos hábitats naturais da serra e da súa biodiversidade.

Pero non son só os valores ambientais os que hai que ter en conta á hora de determinar a proteción deste territorio, senón que os valores arqueolóxicos son elevados aquí, e nalgúns casos ligados aos propios elementos xeomorfolóxicos. Tal é o caso de moitas covas graníticas nas parroquias de Vincios e Morgadáns, e especialmente na recentemente estudada a nivel internacional como é a dos Milagres da Trapa, xa no concello de Tui.

Nós pedimos que a delimitación da superficie do novo LIC se realice seguindo exclusivamente criterios científicos e ambientais, de maneira que se axuste á distribución real dos hábitats e das especies. Pois é que Galica pasa do 11% do territorio protexido actualmente a un 15,2 %, superficie esta que segue a ser insuficiente ante as prerrogativas europeas que determinan maior protección para unha terra tan diversa como é a nosa, e tendo en conta que o estado español, sendo tan variado en hábitats e especies, non pasa de ter só o 25 % do territorio protexido.

As nosas alegacións están amparadas por Europa, pois Á DENUNCIA QUE FIXEMOS O 5 DE OUTUBRO DO ANO PASADO ANTE O PARLAMENTO  EUROPEO DEU OS SEUS FROITOS. Naquela entón solicitabamos á cámara europea que a Serra do Galiñeiro se incluíse na R.N. 2000, e a denuncia,  foi admitida a trámite. Iso significa que a nosa demanda ten sentido e afortunadamente o procedemento segue adiante.

Ante o panorama de abandono do medio natural por parte das autoridades galegas esta Plataforma segue a reivindicar a súa protección, e así  o  domingo 13 de maio realizarase a III ANDAINA POLA PROTECCIÓN DA SERRA DO GALIÑEIRO. Nesta edición  está proxectado un percorrido circular pola zona norte, quizás a menos coñecida. Dende a Plataforma animamos á veciñanza e cidadáns a participar neste roteiro reivindicativo en defensa do Galiñeiro.

Advertisements

Mesa redonda sobre a enerxía eólica: Conclusións.

6 Mar

O pasado sábado 25 de febreiro A Plataforma Pola Protección da Serra do Galiñeiro celebrou unha mesa redonda sobre a enerxía eólica no Auditorio Municipal de Vigo.

Emilio Menéndez, enxeñeiro que desenvolveu parte da súa carreira no desenvolvemento da enerxía eólica, e na actualidade profesor honorario da Universidade Autónoma e Politécnica de Madrid, especialista en desenvolvemento sustentable, abriu a sesión coa seguinte afirmación: “Na implantación de infraestructuras deste tipo é necesario o consenso da poboación”

Damián Copena, profesor da universidade de Vigo e Investigador en Economía Ecolóxica e Agroecoloxía, fixo unha exposición sobre a expansión dos polígonos eólicos en Galicia a partir de 1995 e a súa repercusión no mundo rural galego. Trala realización dun amplo estudo afirma que de media, os propietarios dos terreos reciben tan só un 1% do total da facturación.

Xosé Beiras, da asociación ecoloxista Verdegaia, falou da repercusión negativa da enerxía eólica no medio natural debido á falta dun Plan Eólico Galego, e denunciou a falla de sensibilidade da Administración para tentar reducir os efectos negativos destas instalacións.

Mariano Tomás, activista do movemento “Contra parques eólicos de Valencia” amosou a súa positiva experiencia de loita o longo dos últimos oito anos.

Iván Novoa, técnico instalador de enerxías renovables explicounos a experiencia do centro de educación ambiental “As Corcerizas”, en Ourense, e os usos complementarios dos recursos enerxéticos que supoñen os eólicos de pequena potencia.

Ao final os asistentes, preto dun cento de persoas, manifestaron a súa preocupación polo sinsentido que supón a instalación dun polígono eólico na Serra do Galiñeiro, tal como o demostrou a mesa redonda de máis de unha hora de duración, que seguiu ás cinco intervencións dos relatores.

A serra do Galiñeiro está comprometida como polígono eólico dende o ano 2009 no que foi adxudicada á empresa Terra do Vento S.L, que ten o seu domicilio en Ourense, pero que é propiedade de Element Power España S.L. pertencente á multinacional Element Power, cuxo único propietario é “Hudson Clean Energy Partnes”, empresa de New Jersey, que ten un socio maioritario que é o Credit Suisse.

Ao contrario de paises como Dinamarca onde a enerxía eólica é explotada comunitariamente, en España fíxose da enerxía eólica un negocio para grandes empresas multinacionais. Ata o punto de que ao cabo de dez anos a instalación está amortizada e os beneficios son na proporción de 12 de ingresos fronte a 2 de gastos.

En contados casos se da unha explotación da enerxía eólica de maneira local, por institucións públicas, pequenos propietarios ou entidades locais. Sería o que se chama Parques Eólicos Singulares. A regulamentación dos decretos eólicos, especialmente do de marzo do 2010, faino practicamente imposible, e a eliminación das primas pode facer que no futuro o sector eólico se concentre aínda máis nas mans das grandes empresas.

Os propietarios dos terreos atópanse desprotexidos fronte as empresas e pode chegarse mesmo á expropiación aínda que estes queiran negociar o contrato. En moitos casos os dereitos sobre os terreos son a perpetuidade. As previsións en emprego e postos de traballo das empresas eólicas non se cumpren na maioría dos casos.

Galicia exporta a terceira parte da enerxía que produce e pola contra ten só o 11% do seu territorio protexido ambientalmente, cando as Directrices europeas esixen un 25 %. Na ampliación da REDE NATURA que se está levando a cabo nestes momento, e que só pretende chegar a un 16 %, evítanse todas as zonas con potencial eólico aínda que teñan valores ambientais de grande importancia.

Os estudos de impacto ambiental non pasan de ser un trámite administrativo que en rarísimas ocasións supuxo a non implantación dunha instalación eólica. Como exemplo decir que no Xistral se instalaron 30 polígonos eólicos en Lugares de Interese Comunitario (LIC), onde as turbeiras de alto valor ambiental foron destruídas, o que implica a expulsión á atmosfera de cantidades considerables de CO2 no proceso de degradación da turba, xusto o contrario do que se argumenta para instalar as infraestruturas eólicas.

A solución á crise enerxética non é esta, senón consumir menos enerxía, porque só é limpa a enerxía que non se consome. E de tódolos xeitos as necesidades enerxéticas deberan cubrirse cunha produción distribuida máis o próximo posible aos lugares de consumo. O transporte da enerxía crea un impacto ambiental forte pola degradación da zona por onde pasan as liñas, e pola gran perda de enerxía no propio transporte. A conclusión é clara: As Administracións galega e española ubican os eólicos non nos lugares con máis vento ou con menos risco ambiental, senon nos lugares con menos oposición social.

A Serra do Galiñeiro aparece nos mapas do I.D.A.E. como zona non apta de vento, é a prolongación natural e xeográfica do Parque Natural do Monte Aloia, é a unidade de paisaxe de máis valor do sur da provincia de Pontevedra. Dada a súa orografía tan abrupta as pistas de acceso necesarias para a instalación dos aeroxeradores e a instalación das bases dos mesmos suporían a destrución das súas ladeiras. Os valores ecolóxicos, arqueolóxicos e etnográficos do Galiñeiro, son sen dúbida, merecedores de protección, pois é un corredoro ecolóxico necesario entre o Baixo Miño, a ría de Vigo e o Parque Nacional das Illas Atlánticas… Pois ben, ningún destes argumentos ten en conta a Administración do país, e pola contra hipotecan o futuro do territorio en mans de empresas multinacionais. A isto só se lle pode chamar expolio do territorio.

Simulación do proxecto de parque eólico na Serra do Galiñeiro

28 Nov

A empresa TERRA DO VENTO, S. R. L., proxecta a construción dun parque eólico na Serra do Galiñeiro.

Esta empresa, pretende colocar 13 aeroxeradores de 3 MW cada un deles na nosa Serra (39 Mw de potencia),  O modelo de aeroxerador contemplado no proxecto é o VESTAS V-90, de 45 metros de radio de rotor e unha altura de buxe que pode estar comprendida entre os 90 e os 105 metros, é decir que a altura total estaría entre 135 e 150 metros. Preguntámonos si a “V” de VESTAS non debería ser unha “B”.

Aparte dos variados impactos que xeraría a construción destas BESTAS, o parque temén levaría aparellado o seguinte:

  • Sistema colector e de transporte enterrado que permite o envio de enerxía a subestación transformadora do parque.
  • Subestación de transformación.
  • O centro de control do parque.
  • Os viais de acceso a todas estas instalacións (5 m de ancho)

A Plataforma Pola Defensa da Serra do Galiñeiro, ven de facer unha simulación do que sería a construción deste parque eólico; o fin da Serra como a coñocemos e queremos. Aquí está:

 

RESUMO DAS XORNADAS “APROVEITAMENTO MULTIFUNCIONAL DOS MONTES VECIÑAIS”

3 Nov

Organizadas polo movemento social “Pola protección da serra do Galiñeiro”

Sábado 29 de outubro: Conferencias e mesa redonda.

XABIER SIMÓN E A SÚA INVESTIGACIÓN

Profesor de economía ecolóxica na universidade de Vigo

 

EXPERIENCIAS PRODUTIVAS INNOVADORAS NOS MONTES COMUNAIS (EPIs)

 Considera que o primeiro problema ambiental de Galicia é a superficie queimada. Por riba da contaminación das rías e do efecto invernadoiro. E apunta outros problemas graves no monte galego: O monocultivo para a produción enerxética e a instalación de polígonos eólicos.

 Explica estes problemas co despoboamento do rural !!!

 Considera que hai futuro, e que ese futuro provén de ideas:

  • Dinamizar as comunidades coa participación das persoas.
  • Emprender actividades específicas para cada localidade.
  • Tendo como horizonte a pervivencia da nosa cultura.

 A solución ao problema actual son as EPIs.

EXPERIENCIAS

PRODUTIVAS

INNOVADORAS

Persoas.Aldeas.Comunidades.COA XENTE,

NON PARA A XENTE

Xestión do medioambiente.Xestión da agua.Xestión da alimentación.  Son sociais.Son cooperativas e non competitivas.Son especificamente locais.Están en rede.

NO LOCAL, NON  NO  GLOBAL

Seguir lendo

II ANDAINA: Domingo 18 de setembro do 2011

21 Set

O pasado domingo, foi unha xornada de disfrute do Galiñeiro dos múltiples xeitos en que se pode facer, e ao mesmo tempo de reivindicación da súa protección. Así o demostrou o elevado número de persoas que asistiron pese a que por ser un percorrido lineal facía complicada a organización tanto para os membros da plataforma como para as persoas que de xeito particular se quixeron desprazar.

A asistencia según a policía municipal foi de 2.100 persoas. Os andantes que fixeron o percorrido completo foron menos, xa que moitos se desprazaron dende Prado (Morgadáns), outros fixeron o camiño de ida e volta, outros desprazáronse en bicicleta polas pistas. Familias con nenos pequenos e persoas maiores achegáronse ou ben a saída ou ben á zona onde rematou a andaina.

Un grupo de ciclistas federados fixo tamén o percorrido no seu vehículo, o que lle deu máis variedade a andaina. 

A saída foi ás 11 da mañán do Monte Aloia e a chegada aproximadamente ás 13.30 h ao Galiñeiro de Vincios, se ven uns camiñantes xa chegaron ás 13 horas e outros arredor das 2 da tarde.

Ao mediodía o parque forestal de Vincicos, a panasqueira que tantas veces acolle os domingos de descanso dos veciños, estaba a rebordar de xente arredor das súas propias viandas. Non obstantes as existencias de polbo e bocadillos de que dispoñían os postos alí ubicados, esgotáronse.  Seguir lendo

A FORTALEZA DO GALIÑEIRO

16 Ago

“No Galiñeiro de Vincios, no alto e aillado cumio norte desta serra, tamén coñecido dende Zamáns como As Ghallas, localízanse as ruínas dunha fortaleza medieval que tamén é chamada Castro do Galiñeiro. 

 
Foto Clube Espeleoloxía Maúxo: Baixo o rectangular símbolo esténdese o recinto fortificado do Galiñeiro. Foto dende As Paracháns

 No interior do recinto fortificado destacan dúas pequenas cavidades naturais O Forno e “O Abrigheiro do Coto da Cerradura” que se sabe foron usadas como refuxios na prehistoria, tal e como se achega no oportuno capítulo deste libro. Por fóra da muralla occidental, inmediata a ela, encóntrase a cova d’As Ghallas.

O afastado do lugar fai que non se dispoña de moita información escrita sobre esta fortaleza. Han ser os montañeiros vigueses da década de 1950 os que dean novas sobre a existencia no Galiñeiro de “restos de antiquísima muralla, vestigios de nuestros primeros antepasados, aunque no se puede atestiguar en firme su verdadera procedencia” [i].

Seguir lendo

O ollo do mar

12 Ago

“Entre o Galiñeiro e o mar existía unha estraña relación: antigamente pensábase que este monte era un brazo de mar, mar que asomaba a través de diversos mananciais ou olleiros, coñecidos como ollos do mar. Un destes ollos situaríase sobre o Campo Redondo. Un segundo ollo estaría ao pé da Loma da Sorra. Outro manancial tería o seu nacimento entre as dúas Ghallas do Galiñeiro, ao pé do penedo coñecido precisamente como Ollo do Mar [ou cova d’AS GHALLAS]. Estas aguas alimentarían a Fonte Coberta, e baixarían cara Vincios através da Regheira da Raís. Como consecuencia da súa conexión co mar, o fluxo de agua considerábase permanente, daí que os pastos regados por estes olleiros se conservaran verdes durante todo o ano.

A proximidade do mar a este cume era tal que achegando a orella á grencha que se abre a carón do penedo do Ollo do Mar “sintes cantar a ághua”. Exactamente igual que na Fonte de Sanomédio (Camos) e na Pedra da Laghoa (Coruxo), que se relacionaban así mesmo co mar, e nos que podía ser escuitado o seu bater.

En Zamáns aínda hoxe se acredita na existencia dun mar subterráneo que se estendería baixo a terra toda, e do cal manarían as fontes. De se abrir algún día a superficie da terra, Zamáns enteiro se precipitaría sen remedio sobre as aguas deste mar. O mesmo topónimo de Zamáns (quizais debería ser realmente Samáns) fai alusión á abundancia de agua nos seus prados e barxíos.

Seguir lendo